Gothic

Pewnego dnia, dwa lata temu, znajomy posadził mnie przed komputerem i włączył Gothica. Przyznam, że długo nie mogłam odejść od monitora. Widziałam wcześniej sporo gier, ale Gothic ma w sobie coś... ludzkiego. Na samym początku nasz bohater zostaje zrzucony do karnej kolonii górniczej z listem do Arcymistrza Magów Ognia w kieszeni. Chwilę później zostaje powalony na ziemię ciosem pięści. Gdy się podnosi, rozpościera się przed nim niebezpieczna kraina, która ma zostać jego domem...

Gothic od początku zadziwia dokładnością wykonania, dbałością o szczegóły i tym, że usiłuje jak najbardziej przypominać życie. W kolonii górniczej spotkamy ponad 250 bohaterów niezależnych, z których każdy ma swoją osobowość, historię i stosunek do naszego bohatera. Przykładowo, gdy zamiast kupić miecz Świstakowi zabrałam sobie jego rudę, później dowiedział się tego, wściekł się i mnie zaatakował.

Trójwymiarowa grafika gry jest bardzo dobrze opracowana. Świat jest realistyczny i ma swój klimat. Jeżeli jesteśmy w opuszczonych ruinach klasztoru, to widzimy, że wszędzie może się czaić potwór, jest mroczno, tajemniczo i czujemy się samotni. Natomiast każdy z trzech Obozów tętni życiem. Ten smaży mięso, tamten pali ziele, inny ostrzy miecz, naprawia chatę, czy po prostu siedzi na ławce. Oprócz tego napotykamy rozmaite potwory, dobywamy rozmaitych broni, które, co rzadkie, różnie wyglądają w dłoni bohatera, jak również posługujemy się zaklęciami, powodującymi często ciekawe efekty.

Dźwięk również zasługuje na uznanie. Muzyka nie tylko nie przeszkadza w grze, ale też umila czas podczas podróży. Dźwięki, wydawane przez bohaterów, jak i przez potwory są dobrze dobrane i tworzą klimat gry.

Fabuła jest ciekawa. Na początku mamy kilka możliwych dróg do wyboru - możemy starać się członkiem Cieniem w Starym Obozie i potem być Strażnikiem lub Magiem Ognia, możemy wybrać Obóz na Bagnie i z Nowicjusza wyszkolić się na Strażnika Świątynnego, albo dołączyć do Nowego Obozu i zostać Szkodnikiem, a potem Najemnikiem lub Magiem Wody. Dzięki temu wykonujemy rozmaite zadania, choć praktycznie od drugiego rozdziału mamy już tylko jedną drogę, niezależną od obozu. Ale wtedy skupiamy się już na dalszym rozwijaniu naszego bohatera, więc nie przeszkadza to za bardzo.

Podsumowując, gra zapewnia rozrywkę na długie zimowe wieczory a kilka różnych dróg rozwoju bohatera zachęca do wielokrotnego przejścia gry.