Might & Magic 8

Ósma część legendarnej serii cRPG przenosi nas do krainy zwanej Jadame. Znów czeka nas masa przygód, które zazwyczaj sprowadzają się do eksterminacji różnorakiego rodzaju magicznego tałatajstwa. Zastanawiające może być tylko, skąd pomiędzy Enroth a Erathią wziął się nagle cały kontynent, ale jest gra, to kogo obchodzą takie trywialne sprawy?
W przeciwieństwie do poprzednich produkcji cyklu, gracz tworzy tylko jedną postać, zaś resztę drużyny może skompletować poprzez przyłączanie napotkanych w różnych miejscach NPCów. Grafika została oparta na tym samym silniku co Might and Magic 7, poprawiono jedynie interfejs.

Otworzyły się cztery portale żywiołów, a siły za nimi drzemiące zaczęły pustoszyć świat. Aby uratować krainę przed, wydawałoby się, nieuchronnym końcem, musimy poprowadzić do walki grupę nieustraszonych wojowników, chociaż, na upartego, da radę też samemu. W naszej wędrówce będziemy mogli skorzystać z pomocy ludzi, ale także: trolli, ciemnych elfów, minotaurów, a nawet smoków.
Założenia są proste: zbieramy ekipę i idziemy robić bubu Tym Złym Chcącym Zniszczyć Świat™.

Oprócz zmian w klasach postaci oraz w sposobie zarządzania drużyną jest jeszcze kilka innych nowości. Spotykamy tu co prawda dokładnie te same czary (no nie bądźmy złośliwi, autorzy zmienili ich obrazki!) ale już nie wszystkie umiejętności, które można było opanować w "For Blood and Honor". Nie uświadczymy tutaj walki wręcz czy kradzieży, za to pojawiają się zdolności rasowe (posiadają je wampiry, mroczne elfy oraz smoki). Dodają one po jeden czar na poziom, a zazwyczaj używa się tylko jednego, reszta jest potrzebna jak psu buty.

Pomimo kilku "innowacji" nadal mamy do czynienia z Might & Magic i gra trzyma się kanonów, które wyznaczyła szósta część cyklu. Jest obecny dobrze znany i lubiany system rozwoju postaci ("O cholera! Zabrakło jednego punktu i nie mogę być mistrzem!"), jest możliwość mordowania zarówno w trybie turowym, jak i w czasie rzeczywistym, są w końcu poziomy zaawansowania umiejętności.
Jeżeli znałeś na pamięć wszystkie receptury alchemiczne i wiedziałeś, które klasy mogą nauczyć się zdolności na jakim poziomie, to na pewno się tu nie zgubisz, a posiadanej wiedzy nie trzeba będzie zbytnio aktualizować.

Gra zapewnia zabawę na kilka (jeżeli wiesz gdzie, co i jak i robisz tylko wątek główny) do kilkudziesięciu godzin. Technicznie już tak różowo nie jest. Grafika to punkt rozpoznawalny serii, więc i tu nie mogło zabraknąć paskudnych widoków. Praktycznie wszystko, oprócz gór czy budynków, występuje w wersji 2D, a przeciwników, teoretycznie trójwymiarowych, można podziwiać jedynie z trzech perspektyw (z przodu, z tyłu i czasem z boku - jak go się nie utłucze i zacznie uciekać). Muzyka też nie jest mocną stroną produkcji, ale nie zmusza nas, by ją wyciszyć.
Taki stan rzeczy może z początku odrzucać - szczególnie młodszych graczy (wiadomo, Farkraje i inne Kaleofduty mają wszystko piękne i dopracowane) - ale kiedy poczuje się klimat kolejnego, Might & Magic to nawet graficzny mezozoik przestaje przeszkadzać.