Vampire: the Masquerade - Bloodlines

Wśród fanów cRPG trudno znaleźć takich, którzy nie słyszeliby o Troika Games – twórcach Arcanum: Przypowieści o Maszynach i Magyi oraz Świątyni Pierwotnego Zła. Ostatnią produkcją, którą spłodzili przed bankructwem w 2005 roku, było Vampire: The Masquarade – Bloodlines. Zdaniem wielu – największe dzieło Andersona, Boyarsky’ego i Caina, klejnot w koronie świętej pamięci Troiki.

Akcja Bloodlines toczy się w Świecie Mroku stworzonym przez wydawnictwo White Wolf. Uniwersum to znacznie różni się od typowych realiów fantasy, znanych graczom z innych produkcji. Czerpie garściami ze współczesnych realiów – mamy więc miasta, które figurują na naszych mapach, nowoczesną broń palną i wszelkie zdobycze techniki, a wszystko to doprawione istotami znanymi z horrorów – wampirami, wilkołakami czy demonami.

Postać gracza kierować będzie pierwszą z wymienionych istot, wampirem, który nie zdążył jeszcze posmakować swojego nowego ‘życia’ po przemianie. Musi nauczyć się stawiać pierwsze kroki w skąpanym w mroku Los Angeles i na własną rękę dowiedzieć się, komu może choć na chwilę zaufać. Wybierać można między siedmioma wampirzymi klanami – przedstawiciele każdego z nich cechują się innym wyglądem, znanymi umiejętnościami specjalnymi, które można rozwijać, podejściem do własnej egzystencji czy właściwą swemu dziedzictwu metodą rozwiązywania problemów. Gra zapewnia pod tym względem ogromną swobodę, rzadko spotykaną w innych produkcjach – każde niemalże zadanie (a zadań, należących do wątku głównego lub zupełnie z nim niezwiązanych, wystarczy na kilkadziesiąt godzin zabawy) rozwiązać można na kilka sposób, w zależności od własnych preferencji. Tam, gdzie jeden skorzysta z perswazji i wykorzysta zdolności krasomówcze swojego bohatera, inny zda się na bezpośrednią konfrontację z wrogiem albo zdecyduje się przekraść niezauważony wśród cieni. Wiarygodność w odgrywaniu prowadzonej postaci zapewnia nie tylko nieliniowość, ale i znakomite dialogi – zdaniem speców, jedne z najlepszych w branży gier. Nie można również nie wspomnieć o znakomitym ich udźwiękowieniu oraz mimice rozmówców – napotkane postacie brzmią i wyglądają jak żywi ludzie, takoż różnorodne są ich charaktery, sposoby mówienia i motywacje.

VTMB wykorzystuje silnik Source, stworzony przez Valve Corporation na potrzeby Half-Life’a 2. Jego potencjał nie został może w pełni wykorzystany, pozwala jednak na grę w perspektywie pierwszej i trzeciej osoby, rzucanie przedmiotami czy interakcje z niektórymi elementami środowiska, na przykład wybijanie szyb.

Największym zarzutem przeciwko Bloodlines było niedopracowanie gry i pojawiające się co jakiś czas błędy, uprzykrzające rozgrywkę. Na szczęście, społeczność fanów poradziła sobie z tym mankamentem i od czasów upadku Troiki połatała (a także miejscami zmodyfikowała) produkcję na tyle, że stała się ona pozycją pozbawioną wad, pozycją, której żaden fan cRPG z prawdziwego zdarzenia, lubujący się w odgrywaniu wykreowanej postaci, nie powinien przegapić.